Stel je een bloedrode lans van 3 meter hoog voor, bezet met duizenden kleine bloemetjes, midden in een woestijn van zwart lava op 2.000 meter hoogte. De tajinaste rojo (Echium wildpretii) is de meest spectaculaire bloem van Tenerife — en ze bestaat nergens anders ter wereld. Ze is endemisch in het Nationaal Park van de Teide en bloeit van eind mei tot eind juni, waarbij de dorre hellingen van de vulkaan veranderen in een veld van scharlaken lansen. De Guanches noemden haar "tainast" — de naald. De Engelsen doopten haar "Tower of Jewels". De Canariërs zeggen "orgullo de Tenerife" — de trots van Tenerife. En "sangre del Teide" — het bloed van de Teide.
De tajinaste is een tweejarige plant. In het eerste jaar verschijnt ze als een rozet van grijze bladeren vlak bij de grond — discreet, bijna onzichtbaar tussen de lavastenen. Gedurende 12 maanden verzamelt ze energie. In het tweede jaar, in de lente, schiet de bloeiwijze de hemel in: 1 tot 3 meter in slechts enkele weken, bedekt met duizenden koraalrode bloemetjes die in een strakke spiraal gerangschikt zijn. Elke bloem barst van het stuifmeel en de nectar — de bijen worden er wild van, en de tajinastehoning die daaruit ontstaat, wordt beschouwd als een van de beste ter wereld: doorschijnend, nauwelijks amberkleurig, met een unieke bloemige smaak en een beschermde oorsprongsbenaming. Na de bloei sterft de tajinaste. Haar zaden vallen op de lava en wachten.
De Mirador de La Fortaleza (weg TF-21, km 47) biedt de dichtste concentratie — het is de verplichte fotostop in mei-juni, met een parkeerplaats en een panoramaterras. Het Ucanca-dal, aan de voet van de Teide, is de tweede plek: de tajinastes steken af tegen een achtergrond van verticale rotswanden en witte retamas (bloeiende Teide-brem). De omgeving van de Parador Nacional (het berghotel in de Cañadas) heeft ook prachtige exemplaren die te voet bereikbaar zijn. Voor wandelaars: het pad tussen de Parador en de top van de Guajara (2.718 m, 3 uur heen) doorkruist de mooiste concentraties, ver van de toeristen. Losse exemplaren duiken ook op rond Vilaflor, Arico en Arafo.
Eind mei tot eind juni — twee tot drie weken piek, niet meer. Een koude en vochtige winter zorgt voor een spectaculaire bloei. Een droge winter levert minder en kleinere tajinastes op. De piek valt meestal in de eerste helft van juni, maar dit varieert elk jaar. Raadpleeg de sociale media van lokale wandelaars voordat je omhoog gaat, om te weten of "de tajinastes eruit zijn". Vroeg in de ochtend (8u-10u) is het beste moment: het strijklicht doet het rood van de bloemen oplichten tegen het zwart van de lava. In de namiddag vervlakken de kleuren.
Niet plukken, niet aanraken, niet dichter dan 2 meter naderen. De tajinaste is een beschermde soort. Ze was bijna uitgestorven toen het weiden van geiten in het park nog toegestaan was — de Canarische overheid heeft het weiden verboden en de soort heeft zich hersteld, maar ze blijft kwetsbaar. Elke plant heeft 2 jaar nodig om te bloeien en sterft daarna — een rozet van het eerste jaar vertrappen betekent een tajinaste doden voordat ze ooit heeft kunnen bloeien. Blijf op de gemarkeerde paden. De witte, droge skeletten van de tajinastes van het voorgaande jaar, verspreid over het landschap, maken deel uit van het spektakel — trek ze niet uit.