Między XVI a XX wiekiem setki tysięcy Kanaryjczyków wyemigrowało do Wenezueli. Kanaryjczycy nazywają ten kraj „8. wyspą", przezwiskiem, które lepiej niż cokolwiek opisuje skalę tej diaspory.
Wenezuelę często przedstawia się Kanaryjczykom jako „8. wyspę" archipelagu. To przezwisko mówi wszystko: w некоторых wioskach północnej Teneryfy było więcej ludzi w Wenezueli niż w domu. Całe rodziny odbudowały tam swoje życie przez wiele pokoleń.
Kanaryjczycy wyjeżdżają do Wenezueli najpierw w czasach kolonialnych, a następnie masowo w XIX wieku, gdy młoda Republika Wenezuelska przechodzi kryzysy. Nowy wzrost następuje w XX wieku, podczas dyktatury frankistowskiej i w latach wysokiej atrakcyjności gospodarczej Wenezueli.
Wenezuelska ropa naftowa zmienia sytuację w połowie XX wieku. Miasta, które eksplodują wzrostem, Maracaibo i półwysep Paraguaná na czele, przyciągają Kanaryjczyków w poszukiwaniu pracy i lepszych perspektyw życiowych.
W latach 1948-1950 kilka żaglowców opuszcza Santa Cruz de Tenerife z migrantami kanaryjskimi zmierzającymi do Wenezueli, w kontekście wyjazdów często precaryjnych i czasami nielegalnych. Niektóre nazwy statków, w tym El Maruca, powracają w opowieściach rodzin z tamtych czasów, bez precyzyjnego potwierdzenia historycznego. Te przeprawy pozostały głęboko wyryte w pamięci rodzin kanaryjskich.
Społeczność kanaryjska w Wenezueli przez długi czas należała do najbardziej widocznych w diasporze wyspiarskiej w Ameryce, do tego stopnia, że trwale питала ideę preferowanego kraju przyjmującego. Ta pamięć pozostaje bardzo żywa w rodzinach i stowarzyszeniach potomków.
Rzeźbione drewniane balkony La Orotavy i La Laguna przypominają te, które emigranci kanaryjscy odtworzyli w wenezuelskich miastach, zwłaszcza w Coro (wpisane na listę UNESCO). Styl kolonialny z centralnym patio i malowanymi fasadami krążył w obu kierunkach. Często mówi się o Hawanie, gdy myśli się o Coro, ale to raczej podobieństwo epoki, a nie kamienia.
Od kryzysu wenezuelskiego lat 2010. potomkowie Kanaryjczyków wrócili lub ponownie osiedlili się na wyspach z prawami pobytu lub obywatelstwa hiszpańskiego. Ten powrót ożywia badania archiwalne w wioskach pochodzenia. Stowarzyszenia potomków isleños, tych kanaryjskich emigrantów w Wenezueli i ich dzieci, się wzmacniają.
Arepa, ta wenezuelska placka kukurydziana, zainstalowała się na wyspie: Puerto de la Cruz i Costa Adeje pełne są arep. To najbardziej bezpośredni kulinarny związek między oboma brzegami.
Aby znaleźć dobre areperia (wenezuelskie restauracje specjalizujące się w arepach) na Teneryfie, szukaj wenezuelskich flag na fasadach restauracji. Oprócz arep można też znaleźć dania takie jak cachapas (naleśniki ze słodkiej kukurydzy), tequeños (smażone patyczki ser) i empanadas, które łączą się ze smakami kanaryjskimi w rodzinnych areperia.